Αναμνησεις απ' την Κολαση..

<object width="425" height="344">

Θανατος

Μαύρες ανάσες κοντά ψιθυρίζουν
Άδεια τα μάτια μου πάλι δακρύζουν
Πάλι δεν ξέρω που πάω εγώ
Τρέμω στη γνώση της πτώσης που ζω

Πάλι το βλέπω το άλλο πρωί
Να 'μαι επαίτης για λίγη ζωή
Πάρτε τον δαίμονα που 'ναι καβάλα
Πάνω στην πλάτη μου, μέσα στα σπλάχνα

Φεύγει η νύχτα ,ο ήλιος ζυγώνει
Αίμα στα χέρια πληγή που ματώνει
Δεν θ'αντικρίσω πια αλλο πρωί
Έφτασε ο χρόνος να φύγει η ψυχή

Έρχεται βλέπω, να φτάνει απ'τα όρη
Μέσα στο αίμα ,του θανάτου αγόρι
Μαύρα κοράκια στον ώμο του στέκουν
Βήματα αργά που χαλί μαύρο πλέκουν

Στέκει για λίγο στην άκρη του λόφου
Μοιάζει να είναι το νόημα πόθου
Έρχεται αέρας με λόγια δικά του
Κύκνειο άσμα, κραυγή του θανάτου

Τρέμουν οι λέξεις δονούνται με πόνο
Νιώθω πως όλα κινούνται με φθόνο
Ποια ηλικία πεθαίνω δεν ξέρω
Με τα σημάδια μετριέμαι που φέρω

Μαύρη αρρώστια στη σάρκα κρυμμένη
Το νου μου μπολιάζει μ' οργή τρομαγμένη
Τρέμουν τα πόδια, το τέλος κοντά
Του βίου η κλεψύδρα στα μάτια μπροστά

Αντίστροφος χρόνος, το χώμα κυλάει
Το σώμα πεθαίνει, η γη το τραβάει
Δακρύζουν τα μάτια που βλέπουν ακόμα
Να σέρνεται η σάρκα σα φίδι στο χώμα

Ο χάροντας άγγελος στερνή συντροφιά
Αντίκρυ μου στέκει ,στα μάτια κοιτά
Με στόμφο μου λέει ‘τη θέλεις θνητέ,
Παράξενο πλάσμα στο χρόνο τρωτέ

Το αίμα κυλάει στις φλέβες σου ακόμα
Τι θες στο λυκόφως κινούμενο πτώμα,
Ψυχή ποια δεν έχεις ,τα μάτια σου άδεια
Τραβήξου στη θλίψη εκεί στα σκοτάδια’.

2002